Familiepatronen in je rugzak, hoe raak je ze kwijt?

We groeien allemaal op in een specifieke omgeving. In een groot gezin met veel broers en zussen of als enig kind. Met gezonde, sterke ouders of alleen met een labiele moeder. In een welvarende omgeving, of juist omringd door armoede. Er zijn talloze opgroeisituaties die ervoor zorgen dat we elk onze eigen rugzak dragen. Zo’n rugzak kan nogal in de weg zitten. We zitten verwikkeld in vastgeroeste patronen die ons met de paplepel zijn ingegoten. Wat dat betreft zijn ouders en familieleden ook maar mensen. En mensen zijn nu eenmaal niet perfect. Het goede nieuws is dat jij je rugzak lichter kunt maken!

Papa was boer

Vroeger was het doodnormaal. Als papa boer was, werd jij dat ook. Als papa bakker was, nam jij de winkel over. Je zou denken dat dit nu niet meer het geval is. Toch laten veel jongeren hun school- en studiekeuze vaak afhangen van de wensen van hun ouders. Als vader en moeder medicijnen hebben gestudeerd, zou het mooi zijn als jij dat ook deed. Misschien is het wel herkenbaar en studeerde je inderdaad iets waarmee jij je ouders extra trots maakte. Je had eigenlijk wel Kunstacademie willen doen, maar dat durfde je niet te opperen. Nu zijn er natuurlijk genoeg mensen die wél gewoon studeren wat ze willen, maar het komt vaker voor dan je denkt, dat men studeert naar aanleiding van papa’s of mama’s wensen (of dit nu onbewust of bewust gebeurt). 

Daar praten we niet over

En dan heb je ook ouders die niet over hun gevoelens (kunnen) praten. Dat deden hun ouders namelijk ook niet. Ergens onderweg loopt iedereen zo zijn littekens op tijdens het opgroeien. Maar soms blijven die ook later behoorlijk opspelen. Stel dat je als kind een heel goede band had met je vader. En op een dag besef je dat hij helemaal niet zo lief is als je dacht. Je voelt je teleurgesteld, gekwetst, verdrietig, boos, alleen. Je behoeften en wensen als kind zijn niet erkend. Dit is waar gedragspatronen ontstaan om jezelf te beschermen en daarmee ook af te schermen. Gevolg? Als volwassene kom je geregeld in situaties waarin je je een buitenstaander voelt zonder dat je snapt hoe dat komt. Of je reageert heel heftig op specifieke situaties zonder dat je zelf snapt waarom je dat doet. 

We rekenden niet op je

Ouders kunnen ook (zonder dat ze zich daarvan bewust zijn) uitspraken doen die je hele leven in je hoofd blijven rondspoken. “Je was eigenlijk niet gewenst”, of “je bent een gevoelig typje, jij kunt dat niet.” Waarschijnlijk floepte het eruit en hebben je ouders nooit bedacht dat jij hier onzeker van werd en zich niet gerealiseerd dat dit jaren laten  nog steeds in je geheugen gegrift zou staan.

Rugzakken kunnen geleegd

We dragen al die woorden, gedachten, behoeften en wensen ons hele leven al met ons mee, het lijkt aan ons vergroeid. Het is een deel van ons geworden. Maar is dat echt zo? Als jij je bewust wordt van de manier waarop jouw ouders jou hebben opgevoed met bepaalde waarden en eisen en als jij daarnaar terug kunt kijken zonder over het gedrag van je ouders te oordelen, dan kan er een enorme last van je schouders afvallen. Door milder over je ouders te denken zal je ook milder naar jezelf en naar anderen in je omgeving kunnen worden. Dat klinkt misschien makkelijker dan gezegd, want je zit met vastgeroeste patronen. Besef dat bewustwording altijd de eerste stap is om bewust iets te kunnen veranderen. Daarna kun je (bijvoorbeeld aan de hand van Mindfulness-trainingen) leren je gedragspatronen te veranderen. Hiervoor zal je je onvervulde behoeften en wensen moeten gaan herkennen. Je leert dat je ouders ook maar mensen waren die bepaalde keuzes maakten; net zoals jij een mens bent die eigen keuzes maakt. 


Kortom, sleep jij een zware last met je mee door elementen uit je opvoeding? Probeer dan of je wellicht stap voor stap wat bagage uit je rugzak kunt halen!

Wil je onze artikelen ook per e-mail ontvangen? Meld je dan hier aan voor onze nieuwsbrief!