Hoe kon mijn werk belangrijker zijn dan mijn vader?!

De vader van Anna overleed een jaar geleden. Pas toen kon ze afstand nemen van haar werk. “Nooit gedacht dat het zo ver moest komen”, zegt ze zelf, “het ene moment denk je heel wat te betekenen op de werkvloer en het andere moment kom je erachter dat dat allemaal zo belangrijk niet is.”

“Mijn vader keert zich om in z’n graf, ik weet het zeker. Hij heeft me altijd geprobeerd te leren dat ik maar één keer leef en dat ik mijn passies niet uit het oog mocht verliezen. Ik ben dol op uitgebreid kokkerellen, tennissen in de regen (dan ruikt alles zo lekker), ik houd van tuinieren en bezoek graag een film zo nu en dan. Verder ben ik dol op m’n zussen en drink ik graag een wijntje met mijn vrienden. Ik had er alleen allemaal geen tijd meer voor en ik was dat normaal gaan vinden. Na mijn scheiding richtte ik me op m’n werk. Ik wilde nergens anders meer aan denken. En ja, als je eenmaal altijd bereikbaar bent op de werkvloer en je geen ‘nee’ meer durft te zeggen, dan krijg je er de volle lading voor terug. M’n to do-lijsten puilden uit en werden almaar langer. Maar m’n collega’s reageerden altijd positief: ‘Je bent geweldig, je staat altijd voor me klaar!’ of ‘Hoe doe je dat toch allemaal? Ik ben je zeer dankbaar’.”

“Logisch, denk ik achteraf, ik nam al hun werk uit handen. Dat deed ik uit pure onzekerheid. Na m’n scheiding had ik geen zin in negatieve reacties. Ik wilde gewaardeerd worden en de beste van de klas zijn. M’n vriendinnen en familieleden klaagden steen en been. ‘Waarom is je werk belangrijker dan wij zijn?’ Het voelde op een gekke manier wel stoer. Ik was een echte carrièrevrouw en onmisbaar op m’n werk. Of ik moe was? Ja natuurlijk, maar dat was toch iedereen na een volle werkdag?”

“Mijn vader kreeg een hartaanval en was plotseling helemaal weg. Dat voelde als een enorme klap en tegelijkertijd als een wake-up call. Ik kwam plots met beide benen op de grond te staan. Ik had nog zoveel met m’n vader willen doen en ik had nog lang niet alles met hem besproken. Ik was in de veronderstelling dat ik daar nog jaren de tijd voor zou hebben. Waarom had ik hem niet eerder uitgenodigd voor een dagje museum of voor een lekkere maaltijd? Omdat ik gewoonweg geen tijd voor hem had. Zoals ik eigenlijk voor niemand tijd had. In de voorbereidingstijd voor de begrafenis was ik non-stop samen met m’n familieleden. Ik realiseerde me dat ik daar zoveel meer waardevolle gesprekken mee had, dan met collega Jan of Piet.”

“Na het overlijden van m’n vader stortte ik mentaal én fysiek volledig in. Ik kwam in de ziek thuis te zitten en besloot mijn tijd dan ook maar nuttig te besteden. Ik kwam bij een psychotherapeut terecht en leerde het fenomeen ‘mindfulness’ kennen. Ik hield me bezig met belangrijke levensvragen zoals: wat vind ik nu echt belangrijk in mijn leven? Hoe moet ik mijn tijd indelen? En word ik nog wel echt gelukkig van mijn werk? Waar word ik überhaupt gelukkig van? Nu, na een jaar begin ik eindelijk mijn echte ik onder ogen te zien. Ik begin van mezelf te houden en ik realiseer me dat ik een harde les heb geleerd. Het goede nieuws is, dat het niet te laat is voor verandering. Al raad ik mensen aan om de échte belangrijke drijfveren in je leven en jezelf nooit uit het oog te verliezen. Al helemaal niet door een drukke werkplanning. Daar krijg je namelijk vreselijk spijt van.”

Dit is een waargebeurd verhaal dat ons erg aangreep. Vandaar dat we het graag met jullie delen. Anna is een schuilnaam. Ze vertelde haar verhaal om anderen te inspireren, maar ze blijft liever anoniem. Daar hebben we uiteraard alle begrip voor.